Cinema
oi-Veerakumar
<!–
–>
சென்னை: தமிழ் சினிமா வரலாற்றின் பக்கங்களைப் புரட்டிப் பார்த்தால், ஒவ்வொரு தசாப்தத்திலும் ஒரு குறிப்பிட்ட ஆண்டு ஒட்டுமொத்த திரையுலகின் திசையையே மாற்றியமைத்திருக்கும். அப்படி ஒரு மாயாஜால ஆண்டாக, கால இயந்திரத்தில் பின்னோக்கிச் சென்றால் நம்மை ஆச்சரியத்தில் உறைய வைக்கும் ஒரு வருடமாக 1996-ம் ஆண்டு கம்பீரமாக நிற்கிறது.
இன்று நாம் கொண்டாடும் பல உச்ச நட்சத்திரங்களுக்கு அஸ்திவாரம் அமைத்துக் கொடுத்தது மட்டுமல்லாமல், முப்பது ஆண்டுகள் கடந்தும் – அதாவது இன்றைய 2026-ம் ஆண்டிலும் – தன் வீரியம் குறையாத பல கல்ட் கிளாசிக் (Cult Classic) காவியங்களைத் தந்த பொற்காலம் அது. காதலும், வீரமும், நகைச்சுவையும், தொழில்நுட்பமும் எனப் பல பரிமாணங்களில் தமிழ் சினிமா ஒரு மாபெரும் பாய்ச்சலை நிகழ்த்திய அந்த 1996-ம் ஆண்டின் செல்லுலாய்ட் நினைவுகளை ஒரு சுவாரசியமான காலப் பயணமாக இங்கு மீட்டுருவாக்கம் செய்யலாம்.
1996ம் வருட தமிழ் சினிமா
கேஸட்டுகளின் நாடாக்களைப் பென்சிலால் சுழற்றிப் பாட்டுக் கேட்ட தொண்ணூறுகளின் ரசிகர்களுக்கு, 1996-ம் ஆண்டு என்பது வெறும் ஒரு காலண்டர் வருடம் அல்ல; அது ஒரு உணர்வு. பல முன்னணி நடிகர்களின் திரைப்பயணத்தில் ஒரு மிகப்பெரிய ‘பிரேக்’ (Break) கொடுத்து, அவர்களை மக்களின் அன்றாட வாழ்க்கையோடு உணர்வுப்பூர்வமாக இணைத்த ஆண்டு அது (1996 Tamil movies list). குறிப்பாக, இன்றைய தமிழ் சினிமாவின் இரண்டு மாபெரும் துருவங்களான விஜய் மற்றும் அஜித் ஆகிய இருவரின் திரை வாழ்க்கையிலும், அவர்கள் தங்களை நிலைநிறுத்திக்கொள்ள ஆகப்பெரிய திருப்புமுனையை இந்த ஆண்டுதான் பரிசளித்தது.
பூவே உனக்காக
தொடக்கக் காலத்தில் ஆக்ஷன் மற்றும் ரொமான்டிக் எனப் பல பரிசோதனை முயற்சிகளைச் செய்துவந்த நடிகர் விஜய்க்கு, குடும்பக் குத்துவிளக்காகவும், அனைவரின் வீட்டுப் பிள்ளையாகவும் ஒரு மாபெரும் அடையாளத்தைப் பெற்றுத் தந்தது இயக்குநர் விக்ரமனின் ‘பூவே உனக்காக’ (Poove Unakkaga). ஒருதலைக் காதலின் வலியை எந்தவொரு வன்முறையோ, பழிவாங்கலோ இன்றி, மிகவும் கண்ணியமாகத் திரையில் வடித்த விதமே அப்படத்தின் ஆகப்பெரிய பலம். காதல் ஒருமுறைதான் பூக்கும் என்று, கிளைமேக்சில், விஜய் பேசும் அந்த ஒற்றை வசனம், அன்று திரையரங்குகளில் இருந்த இளைஞர்கள் முதல் பெரியவர்கள் வரை அனைவரையும் கண்கலங்க வைத்தது.
எந்த ஒரு ஆர்ப்பாட்டமும் இல்லாத அந்த அமைதியான காதல், விஜய்யைத் தமிழகத்தின் பட்டிதொட்டியெங்கும் கொண்டு சேர்த்தது. இன்று அவர் முதலமைச்சர் இருக்கை வரை உயர்ந்து நிற்பதற்குத் தேவையான முதல் மக்கள் செல்வாக்கை விதைத்த ஆணிவேர் இந்தப் படத்தில்தான் இருக்கிறது.
காதல் கோட்டை
அதே காலகட்டத்தில், காதல் மன்னனாக, சாக்லேட் பாயாக இளைஞிகளின் கனவு நாயகனாக அஜித்தை உருமாற்றியது இயக்குநர் அகத்தியனின் ‘காதல் கோட்டை’. செல்போன்களும், வாட்ஸ்அப்களும் இல்லாத ஒரு காலத்தில், கடிதங்கள் வழியாகவே காதலை வளர்த்து, முகமே பார்க்காமல் உயிரை விடுமளவுக்குக் காதலிக்கும் ஒரு தூய்மையான உணர்வை இப்படம் திரையில் கொண்டு வந்தது. சுடிதார் அணிந்த பெண்கள் முதல், நடுத்தர வயதுத் தாய்மார்கள் வரை அனைவரையும் அஜித்தின் வசீகரமும், அந்த நேர்மையான காதலும் கட்டிப்போட்டன.
கிளைமேக்ஸ் காட்சியில் ரயில் நிலையத்தில் அந்த ஸ்வெட்டரைக் கையில் வைத்துக்கொண்டு காதலர்கள் சந்திக்கும் அந்தத் தருணம், தமிழ் சினிமாவின் ஆகச்சிறந்த காவியத் தருணங்களில் ஒன்றாக இன்றளவும் கொண்டாடப்படுகிறது. அஜித்திற்கு ஒரு மாபெரும் கல்ட் கிளாசிக் அந்தஸ்தைக் கொடுத்து, தேசிய விருது வரை முத்திரை பதித்த இந்தப் படம், 1996-ம் ஆண்டின் மகுடத்தில் ஒரு வைரக்கல்.
இந்தியன்
இளைஞர்கள் இப்படி ஒருபுறம் காதலில் கோட்டை கட்டிக்கொண்டிருக்க, திரைத்துறையின் முடிசூடா மன்னனான உலகநாயகன் கமல்ஹாசன், அதே 1996-ல் இரண்டு வெவ்வேறு துருவங்களில் நின்று பிரம்மாண்டமான மாயாஜாலங்களை நிகழ்த்திக் காட்டினார். இயக்குநர் ஷங்கரின் பிரம்மாண்ட இயக்கத்தில் வெளிவந்த ‘இந்தியன்’ திரைப்படம், தேசபக்தியையும், ஊழலுக்கு எதிரான சாட்டையடியையும் ஒருசேர வழங்கி மாபெரும் அதிர்வலையை ஏற்படுத்தியது. சேனாபதியாக வயதான தோற்றத்தில், ஹாலிவுட் தரத்திலான ப்ராஸ்தெட்டிக் (Prosthetic) மேக்கப்பில் கமல் திரையில் தோன்றியபோது, தமிழ் சினிமாவே பிரமித்து நின்றது. வர்மக்கலையை மையமாக வைத்து, லஞ்சம் வாங்கும் அதிகாரிகளை வேட்டையாடும் அந்த சுதந்திரப் போராட்ட வீரனின் கோபம், மக்களின் கோபமாகவே திரையில் பிரதிபலித்தது.
அவ்வை சண்முகி
அதே ஆண்டில், இந்தியன் படத்தின் அந்த சீரியஸான முகத்திலிருந்து முற்றிலும் மாறுபட்டு, ஒரு நகைச்சுவைப் பேயாகக் கமல் உருவெடுத்த படம்தான் ‘அவ்வை சண்முகி’. ஒரு பெண்ணாக உருமாறி, சேலை கட்டி, பெண் குரலில் பேசி, ஒவ்வொரு அசைவிலும் ஒரு முதிர்ந்த மாமியாக அவர் வாழ்ந்து காட்டிய அந்தத் திரைக்காவியம், 2026-ம் ஆண்டான இன்று வரை அதன் வித்தியாசமான முயற்சிக்காகப் பேசப்படும் ஒரு ஃபேமஸ் படமாகவே தொடர்கிறது. ஹாலிவுட்டின் ‘மிஸஸ் டவுட்ஃபயர்’ (Mrs. Doubtfire) கதையின் தழுவலாக இருந்தாலும், அதனைத் தமிழ் மண்ணின் வாசனையோடு, கிரேசி மோகனின் வசனங்களில், டைமிங் நகைச்சுவையோடு வழங்கிய விதம் கமலின் அசாத்தியமான திரை ஆளுமைக்கு ஒரு சான்று. இன்று எத்தனையோ அதிநவீன சிஜி (CG) தொழில்நுட்பங்கள் வந்தாலும், அவ்வை சண்முகியின் நேர்த்தியையும், அதன் நகைச்சுவை உணர்வையும் எந்தவொரு படத்தாலும் நெருங்க முடியவில்லை என்பதே நிதர்சனம்.
ஏ.ஆர்.ரஹ்மான் ஆட்சி
இந்தக் காவியங்களுக்கு மத்தியில், 1996-ம் ஆண்டு தமிழ் சினிமாவின் இசை மற்றும் இளைஞர்களின் கலாச்சாரத்தில் ஒரு மாபெரும் புரட்சியைச் செய்தது. ஏ.ஆர்.ரஹ்மான் என்னும் இசைப் புயலின் உச்சபட்ச ஆளுமையை இந்த ஆண்டு வெளியிட்ட இரண்டு படங்கள் பறைசாற்றின. ஒன்று கதிர் இயக்கத்தில் வெளிவந்த ‘காதல் தேசம்’, மற்றொன்று பி.வாசு இயக்கத்தில் வெளிவந்த ‘லவ் பேர்ட்ஸ்’.
காதல் தேசம்
விளையாட்டுத்தனமான கல்லூரி வாழ்க்கையையும், தூய்மையான நட்பையும், இரண்டு நண்பர்களுக்கு இடையில் வரும் காதலையும் மிக அழகாகப் பதிவு செய்த ‘காதல் தேசம்’ திரைப்படத்தின் பாடல்கள், இன்று வரை தமிழ்நாட்டு இளைஞர்களின் பிளேலிஸ்ட்களில் (Playlists) இருந்து நீங்கவே இல்லை. அதிலும் குறிப்பாக, “முஸ்தபா முஸ்தபா… டோன்ட் வொர்ரி முஸ்தபா” என்ற பாடல், காலங்களை எல்லாம் கடந்து இன்று வரை நட்பின் தேசிய கீதமாகவே ஒலிக்கிறது. 2026-ம் ஆண்டிலும் எந்த ஒரு கல்லூரியின் ஃபேர்வெல் (Farewell) பார்ட்டியாக இருந்தாலும், எந்தவொரு நண்பர்களின் பிரிவுபசார விழாவாக இருந்தாலும், கடைசியாகக் கண்கலங்கிக் கட்டிப்பிடித்துக் கொண்டு அனைவரும் பாடும் ஒரே பாடல் இந்த முஸ்தபா முஸ்தபா தான். அந்த அளவுக்கு ஏ.ஆர்.ரஹ்மானின் இசையும், வாலியின் வரிகளும் தமிழ் மக்களின் ரத்தத்தோடு கலந்துவிட்டன.
இப்போதும் புதுமையான பாடல்கள்
இதேபோல, ‘லவ் பேர்ட்ஸ்’ திரைப்படத்தில் ஏ.ஆர்.ரஹ்மான் அமைத்த இசையும், அதன் ஒலியமைப்பும் (Sound Design) ஒரு அபாரமான காலப்பெட்டகம். இப்படத்தில் அவர் பயன்படுத்திய வாத்தியங்களும், பீட்ஸ்களும் (Beats) இன்றும் எந்தவொரு புதிய இசைக்கும் சளைக்காதவை. இன்றைய டிஜிட்டல் யுகத்தின் சாய் அபயங்கருக்கே 2026லும் சவால் விடுபவை. 30 ஆண்டுகளுக்கு முன்பே ரஹ்மான் உருவாக்கிய ‘லவ் பேர்ட்ஸ்’ பாடல்கள் இன்றும் அத்தனை பிரெஷ்ஷாக ஒலிக்கின்றன. பிரபுதேவா நடன அசைவுகளும், அந்தப் பாடல்களின் காட்சி அமைப்புகளும் 1996-ன் ஸ்டைலிஷ் முகமாகத் திகழ்ந்தன.
உள்ளத்தை அள்ளித்தா
இவை ஒருபுறம் உணர்வுப்பூர்வமாகவும், பிரம்மாண்டமாகவும் மக்களை ஈர்த்துக்கொண்டிருக்க, மறுபுறம் சாதாரண மக்களைத் திரையரங்குகளில் வயிறு குலுங்கச் சிரிக்க வைத்து, அவர்களது அன்றாடப் பிரச்சினைகளை மறக்கடித்த நகைச்சுவைப் படங்களும் இதே ஆண்டில் தான் படையெடுத்தன. குறிப்பாக இயக்குநர் சுந்தர் சி.யின் ‘உள்ளத்தை அள்ளித்தா’ திரைப்படம் ஒரு நகைச்சுவைப் புயலையே உருவாக்கியது. கார்த்திக், கவுண்டமணி, ரம்பா கூட்டணியில் உருவான இந்தப் படம், லாஜிக் பார்க்காமல் சிரிக்க வைக்கும் ஒரு மாபெரும் ட்ரெண்டைத் தொடங்கி வைத்தது. எந்த சேனலைத் திருப்பினாலும் இந்தப் படத்தின் காமெடிக் காட்சிகள் தான் பல வருடங்களாகத் தொலைக்காட்சிகளை ஆக்கிரமித்திருந்தன. அதேபோல, சுந்தர் சி-யின் இயக்கத்திலேயே கார்த்திக் நடித்த ‘மேட்டுக்குடி’ திரைப்படமும் நகைச்சுவையில் சிக்ஸர் அடித்தது.
விஜய்யின் காமெடி திறமை
விஜய்யின் திரைப்பயணத்தில் ‘பூவே உனக்காக’ ஒரு சாஃப்டான முகம் என்றால், அதே 1996-ல் வெளியான ‘கோயம்புத்தூர் மாப்பிள்ளை’ அவருக்குள் இருக்கும் துறுதுறுப்பான நகைச்சுவை முகத்தை வெளிக்கொணர்ந்தது. கவுண்டமணியோடு விஜய் இணைந்து செய்த காமெடி கலாட்டாக்கள், அப்படத்தை ஒரு மிகப்பெரிய கமர்ஷியல் ஹிட் ஆக்கியது.
கோகுலத்தில் சீதை
இந்த நட்சத்திரப் பட்டாளங்களின் வெற்றிப் படங்களுக்கு மத்தியில், காதலை மிகவும் முதிர்ச்சியுடனும், சமுதாயக் கட்டமைப்புகளைத் தாண்டிய ஒரு புரிதலுடனும் அணுகிய அகத்தியனின் மற்றொரு காவியமான ‘கோகுலத்தில் சீதை’ திரைப்படமும் இதே 1996-ல் வெளியாகி மாபெரும் வெற்றி பெற்றது. பெண்களைத் தேடி அலையும் ஒரு பிளேபாயாக (Playboy) இருக்கும் கார்த்திக், சுவலட்சுமியின் தூய்மையான அன்பைப் பார்த்து மெல்ல மெல்லத் தன்னை மாற்றிக்கொள்ளும் அந்தப் பயணம், மிகவும் எதார்த்தமாகத் திரையில் பதிவு செய்யப்பட்டிருந்தது. கார்த்திக் நடிப்பை பார்த்தவர்கள், அவரை ஏன் நவரச நாயகன் எனக் கூறுகிறார்கள் என புரிய வைத்தது இந்த படம்.
1996ம் ஆண்டு பொற்காலம்
ஆகமொத்தத்தில், 1996-ம் ஆண்டு என்பது தமிழ் சினிமாவுக்குக் கிடைத்த ஒரு பொக்கிஷம். இன்று நாம் அணுஅணுவாக ரசிக்கும் பல மாபெரும் நடிகர்களின் வாழ்க்கையில் ஒரு உறுதியான நங்கூரத்தை வீசிய ஆண்டு அது. காதலின் மென்மையை, தேசபக்தியின் உக்கிரத்தை, நட்பின் ஆழத்தை, நகைச்சுவையின் விடுதலையை என அனைத்தையும் சம விகிதத்தில் கலந்து, தமிழ் மக்களின் மனங்களில் ஒரு நிரந்தரமான அரியணையை அமைத்துக்கொண்ட வருடம் 1996. இன்று ஓடிடி (OTT) தளங்களும், பான்-இந்தியா (Pan-India) படங்களும் சினிமாவின் எல்லையை விரிவுபடுத்தியிருக்கலாம்; 2026-ன் நவீன தொழில்நுட்பங்கள் நம்மை வியப்பில் ஆழ்த்தலாம். ஆனால், ஒரு சாதாரணத் திரையரங்கில், இருட்டறையில், எந்தவொரு டிஜிட்டல் கவனச்சிதறலும் இன்றி, கதையையும் கதாபாத்திரங்களையும் மட்டுமே நம்பி எடுக்கப்பட்ட 1996-ம் ஆண்டின் அந்தத் திரைப்படங்கள், என்றென்றும் தமிழ் சினிமாவின் அழிக்க முடியாத பொற்காலப் பக்கங்களாகவே வரலாற்றில் நிலைத்திருக்கும்.
