விஞ்ஞானிகள் சீனாவில் இருந்து 165 மில்லியன் ஆண்டுகள் பழமையான புதைபடிவத்தை ஆய்வு செய்தனர் மற்றும் ஒரு பரந்த நீச்சல் வால் மற்றும் எலும்பு தொண்டை அமைப்புகளைக் கண்டறிந்தனர்; ஜுராசிக் பாலூட்டியின் முன்னோடி நவீன பாலூட்டிகளில் காணப்படும் வழிகளில் உணவளித்து விழுங்க முடியும் | ACTPnews.com

விஞ்ஞானிகள் சீனாவில் கண்டுபிடிக்கப்பட்ட 165 மில்லியன் ஆண்டுகள் பழமையான புதைபடிவத்தை ஆய்வு செய்து, நவீன பாலூட்டிகளில் காணப்படுவதைப் போலவே நீச்சலுக்கான பரந்த வால் மற்றும் தொண்டை எலும்புகளைக் கொண்ட ஒரு பாலூட்டி முன்னோடியை அடையாளம் கண்டுள்ளனர். நவீன பாலூட்டிகள் உருவாகுவதற்கு மில்லியன் கணக்கான ஆண்டுகளுக்கு முன்பே பாலூட்டிகளின் சில ஆரம்பகால உறவினர்கள் உணவை மெல்லும் மற்றும் விழுங்கும் வழிகளை ஏற்கனவே உருவாக்கியுள்ளனர் என்று கண்டுபிடிப்பு தெரிவிக்கிறது.புதிதாக அடையாளம் காணப்பட்ட இனங்கள், Megacauda sungei, ஜுராசிக் காலத்தில் வாழ்ந்தன. சிகாகோ பல்கலைக்கழகத்தைச் சேர்ந்த ஆராய்ச்சியாளர்கள் அதன் நன்கு பாதுகாக்கப்பட்ட புதைபடிவத்தை ஆய்வு செய்தனர் மற்றும் விலங்கு வலுவான பின்னங்கால்கள், தட்டையான வால் மற்றும் சிறப்பு தொண்டை அமைப்புகளைக் கொண்டிருப்பதைக் கண்டறிந்தனர். அவர்களின் கண்டுபிடிப்புகள் புதன்கிழமை Natureon இதழில் வெளியிடப்பட்டன.மெசோசோயிக் சகாப்தத்தில் பாலூட்டிகளின் நெருங்கிய உறவினர்களான டோகோடோன்ட்ஸ் எனப்படும் அழிந்துபோன குழுவைச் சேர்ந்த விலங்கு. இது 40 முதல் 50 சென்டிமீட்டர் நீளம் மற்றும் ஒன்று முதல் இரண்டு கிலோகிராம் வரை எடையுள்ளதாக இருந்தது. நவீன அரை-நீர்வாழ் பாலூட்டிகளைப் போலவே நிலத்திலும் நீரிலும் நேரத்தை செலவிட்டதாக அதன் இயற்பியல் அம்சங்கள் தெரிவிக்கின்றன.அதன் நீச்சல் தழுவல்கள் மற்றும் உணவு அமைப்புகளின் கலவையானது கண்டுபிடிப்பை முக்கியமானது. புதைபடிவத்தில் மென்மையான எலும்புகள் உள்ளன, அவை விழுங்குவதில் ஈடுபடும் தசைகளை ஆதரிக்க உதவுகின்றன. ஆராய்ச்சியாளர்களின் கூற்றுப்படி, இந்த கட்டமைப்புகள் உணவளிக்கும் பொறிமுறையின் ஆரம்பகால சான்றுகளில் சிலவற்றை வழங்குகின்றன, இது பின்னர் வெவ்வேறு உணவுகளுடன் பாலூட்டிகளின் பரிணாம வளர்ச்சியில் முக்கியமானது.

பண்டைய விலங்கு நவீன பாலூட்டிகளைப் போல விழுங்கியது

பாலூட்டிகளில் வாய் மற்றும் தொண்டையை இணைக்க உதவும் ஹையாய்டு எலும்புகள் பற்றிய மிக முக்கியமான கண்டுபிடிப்புகளில் ஒன்று. மனிதர்கள் உட்பட நவீன பாலூட்டிகளில், இந்த எலும்புகள் விழுங்கும் போது பயன்படுத்தப்படும் தசைகளை ஆதரிக்கும் கட்டமைப்பின் ஒரு பகுதியாகும்.எலும்புகள் U- வடிவ அமைப்பில் அமைக்கப்பட்டு சிறிய எலும்புப் பகுதிகள் மூலம் மண்டையோடு இணைக்கப்பட்டுள்ளன. இந்த ஏற்பாடு பாலூட்டிகள் தங்கள் உணவை மெல்லவும், பின்னர் சிறிய பகுதிகளாக விழுங்கவும் அனுமதிக்கிறது, ஆனால் முதலைகள் போன்ற விலங்குகள் செய்வது போல் பெரிய துண்டுகள் அல்லது முழு இரையையும் விழுங்குகிறது. இளம் பாலூட்டிகள் தங்கள் தாயின் பாலை உறிஞ்சுவதற்கு அனுமதிப்பதில் இந்த கட்டமைப்புகள் பங்கு வகிக்கின்றன.அதன் மண்டை ஓட்டின் கீழ் Megacaudahad ஒத்த கட்டமைப்புகள் இருப்பதை ஆராய்ச்சியாளர்கள் கண்டறிந்தனர். விஞ்ஞானிகள் எலும்புகளின் அமைப்பை ஆய்வு செய்வதற்கும், உணவளிப்பதில் ஈடுபட்டுள்ள தசைகளை அவர்கள் எவ்வாறு ஆதரித்தார்கள் என்பதைப் புரிந்துகொள்வதற்கும் போதுமான அளவு பாதுகாப்பு விரிவானது.சிகாகோ பல்கலைக்கழகத்தின் உயிரின உயிரியல் மற்றும் உடற்கூறியல் பேராசிரியரும், ஆய்வின் மூத்த ஆசிரியருமான Zhe-Xi Luo, இந்த வளர்ச்சி ஏன் முக்கியமானது என்பதை விளக்கினார்.“இது ஒரு நம்பமுடியாத முக்கியமான பரிணாம கண்டுபிடிப்பு. பாலூட்டிகள் தங்கள் உணவை மென்று சாப்பிட்ட பிறகு, அது தாவரங்கள் அல்லது இறைச்சி, அவை அனைத்தும் அதே திறமையான மற்றும் சிரமமின்றி விழுங்குகின்றன,” லுவோ கூறினார்.“ஆரம்பகால பாலூட்டிகள் இந்த கருவியைப் பெற்றவுடன், ஒவ்வொரு குழுவும் சிறப்புப் பற்களை உருவாக்கி, மிகப்பெரிய அளவிலான உணவு வளங்களாகப் பல்வகைப்படுத்தலாம். அவை மாமிச உண்ணிகள், பூச்சிகள், தாவரவகைகள், சர்வவல்லமைகள் அல்லது இடையில் எங்கும் இருக்கலாம்.”ஆய்வின் இணை ஆசிரியர் பெய்ஷு லியின் கூற்றுப்படி, விலங்குகளின் தொண்டை உடற்கூறியல் நவீன ஓபோஸத்தின் தொண்டை தசைகளுடன் ஒப்பிடலாம்.

Megacauda எப்படி தண்ணீரில் நகர்ந்தது

அதன் தொண்டை அமைப்புகளைத் தவிர, புதைபடிவமானது விலங்கு எவ்வாறு நகர்ந்தது மற்றும் வேட்டையாடப்பட்டது என்பதற்கான ஆதாரங்களையும் வழங்கியது. அதன் பின்னங்கால்கள் பிளாட்டிபஸ் போன்ற நீண்ட வெளிப்புற இலக்கங்களைக் கொண்டிருந்தன. வால் அகலமான, எச்-வடிவ முதுகெலும்புகளைக் கொண்டிருந்தது மற்றும் ஒரு பரந்த வெளிப்புறத்தைக் கொண்டிருந்தது, இது விலங்குகளை தண்ணீருக்குள் செலுத்த உதவும்.மண்டை ஓட்டில் வலுவான கோரைப் பற்கள் மற்றும் இறைச்சியை வெட்டி மெல்லும் திறன் கொண்ட கூர்மையான கன்னப் பற்களும் இருந்தன. இருப்பினும், இந்த பற்களின் அமைப்பு நவீன மாமிச பாலூட்டிகளில் இருந்து வேறுபட்டது.விலங்குகளின் வயிற்றில் பாதுகாக்கப்பட்ட முதுகெலும்பு எலும்புகளின் சிறிய துண்டுகளையும் ஆராய்ச்சியாளர்கள் கண்டுபிடித்தனர். இது சாலமண்டர்கள் உட்பட சிறிய விலங்குகளுக்கு உணவளித்ததாக இது அறிவுறுத்துகிறது, அவற்றின் புதைபடிவங்களும் அதே புவியியல் வைப்புகளில் கண்டுபிடிக்கப்பட்டுள்ளன.இந்த அம்சங்களின் அடிப்படையில், விஞ்ஞானிகள் மெகாகாடா ஒரு அரை நீர்வாழ் வாழ்க்கை முறையைப் பின்பற்றி, வேட்டையாட நீருக்குள் நுழைந்தார், அதே நேரத்தில் நிலத்தில் நேரத்தைச் செலவிடுகிறார்.டோகோடான்ட்கள் வெவ்வேறு வாழ்விடங்களை ஆக்கிரமித்துள்ளன என்பதற்கான முந்தைய ஆதாரங்களை இந்த கண்டுபிடிப்பு சேர்க்கிறது. 2006 ஆம் ஆண்டில், லுவோவின் குழு காஸ்டோரோகாடா என்று அழைக்கப்படும் மற்றொரு நீச்சல் டோகோடான்ட்டைக் கண்டறிந்தது. புதிதாக ஆய்வு செய்யப்பட்ட Megacaudafossil பழமையானது மற்றும் எலும்புக்கூட்டை அதிகம் பாதுகாக்கிறது.“புதிய புதைபடிவமானது காஸ்டோரோகாடாவை விட பழமையானது என்பதால் மிகவும் சுவாரஸ்யமானது. இரண்டு டோகோடோன்ட்களும் தண்ணீரில் ஒரே இடத்தைப் பெற்றிருந்தாலும், புதிய புதைபடிவமானது மிகவும் முழுமையானது” என்று சிகாகோ பல்கலைக்கழகத்தின் அறிவியல் கலைஞரும் CT இமேஜிங் நிபுணருமான ஏப்ரல் I. நியாண்டர் கூறினார்.

விஞ்ஞானிகள் எவ்வாறு புதைபடிவத்தை ஆய்வு செய்தனர்

இந்த புதைபடிவமானது சீனாவின் உள் மங்கோலியா பகுதியில் கண்டுபிடிக்கப்பட்டது. கோவிட்-19 தொற்றுநோய்களின் போது, ​​ஷாங்டாங் அறிவியல் மற்றும் தொழில்நுட்ப பல்கலைக்கழகத்தைச் சேர்ந்த ஆய்வு இணை ஆசிரியர் சாங்-ஃபு சோவ், ஆய்வுக்காக வெவ்வேறு ஆராய்ச்சி ஆய்வகங்களுக்கு மாதிரியை கொண்டு சென்றார்.புதைபடிவத்தை ஆய்வு செய்ய விஞ்ஞானிகள் CT ஸ்கேனிங் மற்றும் எக்ஸ்ரே ஃப்ளோரசன்ஸ் புகைப்படம் எடுத்தல் ஆகியவற்றைப் பயன்படுத்தினர். அசல் ஸ்லாப் பெரியதாக இருந்ததால், ஸ்கேன் செய்வதற்கு முன் அதை சிறிய துண்டுகளாக பிரிக்க வேண்டியிருந்தது. நியாண்டர் பின்னர் ஸ்கேன்களைப் பயன்படுத்தி பாதுகாக்கப்பட்ட உடற்கூறியல் கட்டமைப்புகளை விரிவாக மறுகட்டமைத்து ஆய்வு செய்தார்.2019 ஆம் ஆண்டில் லுவோ மற்றும் சக ஊழியர்களால் அடையாளம் காணப்பட்ட மைக்ரோடோகோடான் கிராசிலிஸ் என்ற மிகச் சிறிய டோகோடான்ட்டுடன் இந்த மாதிரியை ஆராய்ச்சியாளர்கள் ஒப்பிட்டனர். அதே புவியியல் காலத்தில் வாழ்ந்த அந்த விலங்கு பாலூட்டி போன்ற ஹையிட் எலும்புகளையும் கொண்டிருந்தது.ஜுராசிக் காலத்தில் ஆரம்பகால பாலூட்டிகளின் உறவினர்களிடையே சிக்கலான தொண்டை கட்டமைப்புகள் ஏற்கனவே தோன்றியிருந்தன என்பதற்கு புதிய புதைபடிவம் மேலும் ஆதாரங்களை வழங்குகிறது.டைனோசர்கள் ஆதிக்கம் செலுத்தும் சுற்றுச்சூழல் அமைப்புகளில் இந்த விலங்குகள் எவ்வாறு வாழ்ந்தன என்பதைப் புரிந்துகொள்ள கிட்டத்தட்ட முழுமையான மாதிரி ஆராய்ச்சியாளர்களுக்கு உதவுகிறது என்று லுவோ கூறினார்.நவீன பாலூட்டிகள் அவற்றின் பரிணாம முன்னோடிகளிலிருந்து பிரிக்கப்படுவதற்கு நீண்ட காலத்திற்கு முன்பே விழுங்குதல் மற்றும் உணவளிக்கும் உடற்கூறியல் ஆகியவற்றில் முக்கியமான மாற்றங்கள் நிகழ்ந்தன என்று கண்டுபிடிப்புகள் தெரிவிக்கின்றன. இந்த வளர்ச்சிகள் பின்னர் பாலூட்டிகளுக்கு சிறப்புப் பற்களை உருவாக்க உதவியது மற்றும் பரந்த அளவிலான உணவு ஆதாரங்களுக்கு ஏற்ப மாறியது.