1970களில், ஒரு இத்தாலிய பாதிரியார் 12,000 பிரன்ஹாக்களை ஐரோப்பாவிற்கு விற்றார்; 55 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, அவரது வருமானம் பிரேசிலிய தீவில் 350 மீட்டர் பாலங்கள் மற்றும் 800 மீட்டர் விமானப் பாதைக்கு நிதியளித்தது. | ACTPnews.com

ஒரு இத்தாலிய ஜேசுட் பாதிரியார் ஒருமுறை அமேசானின் மிகவும் அஞ்சும் மீன்களில் ஒன்றை தனிமைப்படுத்தப்பட்ட சமூகத்தின் வருமான ஆதாரமாக மாற்றினார். Giovanni Gallo பிரேசிலின் மராஜோ தீவில் இருந்து சுமார் 12,000 பிரன்ஹாக்களை பாதுகாத்து ஏற்றுமதி செய்தார், இதன் மூலம் பாலங்கள், ஒரு சமூக கப்பல்துறை, ஒரு கல்லறை மற்றும் ஒரு விமான ஓடுதளத்திற்கு நிதி உதவி செய்தார், பிரேசிலிய கல்வி ஆராய்ச்சி மற்றும் CNN பிரேசில் சமீபத்திய அறிக்கைகளின்படி. அவரது பரந்த பணி இறுதியில் பிராந்தியத்தின் வரலாறு மற்றும் கலாச்சாரத்திற்காக அர்ப்பணிக்கப்பட்ட அருங்காட்சியகமான மியூசியு டூ மராஜோவை உருவாக்க வழிவகுத்தது.கதை 1970 களில் காலோ பிரேசிலிய மாநிலமான பாராவில் உள்ள ஒரு பெரிய தீவான மராஜோவிற்கு வந்தடைந்தது. பிரேசிலின் நேஷனல் இன்ஸ்டிடியூட் ஆஃப் ஹிஸ்டாரிக் அண்ட் ஆர்ட்டிஸ்டிக் ஹெரிடேஜ், அல்லது IPHAN, அவர் 1970 இல் பிரேசிலுக்கு வந்து 1972 இல் மராஜோவை அடைந்ததாக பதிவு செய்கிறது. காலோ தனது முதல் ஆண்டுகளை பிரேசிலில் மற்ற இடங்களில் மராஜோவில் குடியேறினார்.காலோ இறுதியில் சாண்டா குரூஸ் டோ அராரி நகராட்சியில் உள்ள விலா டி ஜெனிபாபோவில் வாழ்ந்தார். சமூகம் தனிமைப்படுத்தப்பட்டது மற்றும் அடிப்படை கட்டமைப்புகள் இல்லாமல் இருந்தது. வீடுகள் பருவகால வெள்ளத்திற்கு மாற்றியமைக்கப்பட்டன, குடியிருப்பாளர்கள் மரத்தாலான நடைபாதைகள் மற்றும் உயரமான கட்டமைப்புகளை அதிக நீர் உள்ள காலங்களில் சுற்றிச் செல்ல நம்பியிருந்தனர். Ciência Hoje das Crianças வெளியிட்ட ஒரு வரலாற்றுக் கணக்கு உள்ளூர் பாலங்கள் மற்றும் நடைபாதைகள் ஆபத்தானவை என விவரிக்கிறது, அதே நேரத்தில் கல்வி ஆராய்ச்சி சமூகத்தின் உள்கட்டமைப்பு மற்றும் பொருளாதார சிக்கல்களை நிவர்த்தி செய்வதற்கான காலோவின் முயற்சிகளை பதிவு செய்கிறது.அவர் உருவாக்கிய தீர்வு அசாதாரணமானது. இப்பகுதியில் பிரன்ஹாக்கள் ஏராளமாக இருந்தன, ஆனால் காலோ மீன்களுக்கான சாத்தியமான வணிகப் பயன்பாட்டைக் கண்டது. 2016 ஆம் ஆண்டு மியூசியு டோ மராஜோவைச் சுற்றியுள்ள சமூக வலைப்பின்னல்களில் ஒரு கல்வி ஆய்வின்படி, அவர் ஒரு ஆய்வகத்தை நிறுவினார், அங்கு உள்ளூர் பெண்களுக்கு பிரன்ஹாக்களை பாதுகாக்க கற்றுக்கொடுக்கப்பட்டது. CNN பிரேசில் படி, 12,000 மாதிரிகள் ஐரோப்பாவிற்கு ஏற்றுமதி செய்யப்பட்டன. இந்த வருமானம் சம்பந்தப்பட்ட பெண்களுக்கு ஊதியம் வழங்கவும், சமூகப் பணிகளுக்கு நிதியளிக்கவும் பயன்படுத்தப்பட்டது.அந்த வேலைகள் ஒரு சிறிய, வெள்ளத்தால் பாதிக்கப்படும் குடியேற்றத்திற்கு கணிசமானவை. 350 மீட்டர் மரப் பாலங்கள், ஒரு சமூகக் கப்பல்துறை, வெள்ளப் பருவத்திற்காக வடிவமைக்கப்பட்ட ஒரு கல்லறை மற்றும் விமானங்களுக்கான 800 மீட்டர் ஓடுபாதை ஆகியவற்றை கல்வி ஆராய்ச்சி பதிவு செய்கிறது.இருப்பினும், பிரன்ஹாக்கள் காலோவின் பெரிய திட்டத்தின் ஒரு பகுதி மட்டுமே. மராஜோவைச் சுற்றி காணப்படும் தொல்பொருள் துண்டுகளை குடியிருப்பாளர்கள் அவரிடம் கொண்டு வரத் தொடங்கியதும், காலோ அவற்றை சேகரிக்கத் தொடங்கினார். உள்ளூர்வாசிகள் மூலம் அவருக்கு முதல் பொருள்கள் வந்ததாகவும், 1972 இல் அவர் படிப்படியாக சாண்டா குரூஸ் டோ அராரியில் ஒரு தொகுப்பை உருவாக்கினார் என்றும் IPHAN பதிவு செய்கிறது. பிரேசிலின் தேசிய அருங்காட்சியகப் பதிவகம் 1972 இல் சாண்டா குரூஸ் டோ அராரியில் முறைசாரா முறையில் அருங்காட்சியக டோ மராஜோ தொடங்கப்பட்டது என்று கூறியது.டிசம்பர் 16, 1981 இல் நிறுவப்பட்ட O Nosso Museu de Santa Cruz do Arari என்ற அமைப்புடன் இந்த அருங்காட்சியகம் முறையாக இணைக்கப்பட்டது. 1983 ஆம் ஆண்டில், சாண்டா குரூஸ் டோ அராரியில் உள்ள அருங்காட்சியகத்தைச் சுற்றியுள்ள மோதல்களுக்குப் பிறகு, சேகரிப்பு Cachoeira do Arariக்கு மாற்றப்பட்டது, அங்கு நிறுவனம் அருங்காட்சியகமாக அறியப்பட்டது மற்றும் டிசம்பர் 19 இல் பொது மக்களுக்கு திறக்கப்பட்டது.அருங்காட்சியகத்தின் அணுகுமுறை அதன் காலத்திற்கு அசாதாரணமானது. தொல்பொருள் பொருள்களை வெறுமனே கண்ணாடிக்குப் பின்னால் காட்டுவதற்குப் பதிலாக, காலோ “கம்ப்யூடடோர்ஸ் டி மார்கா சிபிரா” அல்லது “ஹில்பில்லி கம்ப்யூட்டர்கள்” என்று அழைக்கப்படும் ஊடாடும் கண்காட்சிகளை உருவாக்கினார். இந்த கையால் செய்யப்பட்ட மர கட்டமைப்புகள் பார்வையாளர்களை கண்காட்சிகளுடன் தொடர்பு கொள்ள ஊக்குவிக்க பேனல்கள், சரங்கள், கைப்பிடிகள் மற்றும் இயந்திர உறுப்புகளைப் பயன்படுத்தியது. ஃபெடரல் யுனிவர்சிட்டி ஆஃப் நார்தர்ன் டோகன்டின்ஸின் 2024 ஆம் ஆண்டு முனைவர் பட்ட ஆய்வறிக்கையானது, உள்ளூர் அறிவு மற்றும் சமூகப் பங்கேற்பைச் சுற்றிக் கட்டமைக்கப்பட்ட கண்காட்சி மொழியின் தனித்துவமான வடிவமாக இந்த அமைப்பை விவரித்தது.மராஜோவில் சுமார் மூன்று தசாப்தங்கள் பணியாற்றிய பின்னர், தனது 75வது வயதில், மார்ச் 7, 2003 அன்று பெலேமில் காலோ இறந்தார். கல்வி மற்றும் கலாச்சார ஆதாரங்கள் அவரது செயல்பாடுகளை அவரது மதப் பாத்திரத்திற்கு அப்பால் சமூக மேம்பாடு, புகைப்படம் எடுத்தல், தொல்லியல் மற்றும் அருங்காட்சியகம் என விவரிக்கின்றன.