வித்தியாசமான கதை, கணிக்க முடியாத ட்விஸ்ட் என எதையும் நம்பாமல், பழக்கப்பட்ட மீட்டரில் ஒரு கலகலப்பான படத்தைக் கொடுக்க முயன்றிருக்கிறார். நிறைவான கதாபாத்திரங்கள், ஜாலியான காட்சிகள், பாடல்கள், ‘ஃபீல் குட்’ க்ளைமாக்ஸ் எனத் தனக்குத் தேவையான அம்சங்களைக் கிட்டத்தட்டச் சரியான விகிதத்தில் படத்தில் கோத்திருக்கிறார். முதல் பாதியில் காமெடியின் துணையுடன் வேகமாக நகரும் திரைக்கதை, இரண்டாம் பாதியில் குடும்ப சென்டிமென்ட்டுக்கு அதிக இடம் கொடுக்கும்போது சற்றுத் தடுமாறுகிறது. சில உணர்வுபூர்வமான பகுதிகளும் தேவைக்கு அதிகமாகவே நீள்கின்றன. 144 நிமிடப் படத்தில் இன்னும் 10-15 நிமிடங்களைத் தயக்கமின்றிக் குறைத்திருக்கலாம்.
திரைக்கதையின் வசதிக்காக லாஜிக்கையும் மிகவும் இலகுவாகவே கையாண்டிருக்கிறார்கள். இத்தனை உறவினர்கள் நிறைந்த வீட்டில் அந்தப் பொய்யை இவ்வளவு காலம் எப்படி மறைக்க முடிகிறது, மயில் யாரைக் காதலிக்கிறார் என்பதை தேவயானி புரிந்துகொள்ள இவ்வளவு தாமதமாவது ஏன், இத்தனை குழப்பங்களுக்கும் களேபரங்களுக்கும் தேவயானி தலையசைப்பது ஏன் எனப் பல கேள்விகள் எழுகின்றன. படமும் அவற்றுக்குப் பதில் சொல்லப் பெரிதாக மெனக்கெடவில்லை. சில நகைச்சுவைகளும் அவ்வப்போது இலக்கைத் தவறுகின்றன. தேவயானி இறுதியில் எடுக்கும் முடிவுகளும் நம்பகத்தன்மையுடன் அமையவில்லை. இருப்பினும், படம் தனது எல்லையை உணர்ந்து அதற்குள்ளாகவே பயணிப்பதால், இந்தக் குறைகளை ஓரளவு கடந்து செல்ல முடிகிறது.
