மோடியின் 25 ஆண்டுகால ஆட்சி: சேவை மற்றும் செயலில் ஒரு ஆய்வு

ஒரு ஜனநாயக நாட்டில், ஒருவர் தொடர்ந்து 25 ஆண்டுகள் அரசாங்கத்தின் தலைவராக இருந்தால், அது உண்மையிலேயே சிறப்பு வாய்ந்தது. அரசாங்கத்தின் தலைவராக 25 ஆண்டுகள் புகழ்பெற்ற சேவையாற்றிய ஸ்ரீ நரேந்திர மோடி ஜியை மனதார வாழ்த்துகிறேன். அவர் நான் மிகவும் விரும்பும் ஒருவர் மற்றும் பல ஆண்டுகளாக நான் நெருக்கமாகப் பழகிய ஒருவர்.மோடிஜி யார்? அவரை வெற்றியடையச் செய்வது எது? எது அவனை இயக்குகிறது? இவை மிகவும் பொதுவான கேள்விகள் மற்றும் சிந்திக்க வேண்டியவை.என்னைப் பொறுத்தவரை, பிரதமர் மோடி தலைமைத்துவம் மற்றும் ஆன்மீகம் இரண்டையும் கலந்தவர்.நரேந்திரபாயின் வாழ்க்கையைப் பற்றி நான் சிந்திக்கும்போது, ​​என் கவனத்தை ஈர்க்கும் ஒரு குணம் அவருடைய வாழ்க்கையின் பல்வேறு கட்டங்களில் இயங்கும் அடிப்படை நோக்கத்தின் இந்த உணர்வு. பிளவுபட்ட இதயத்தைப் பற்றி நான் அடிக்கடி பேசியிருக்கிறேன் – போட்டி ஆசைகளால் பல திசைகளில் இழுக்கப்பட்ட இதயம். சுதந்திரத்திற்கும் விருப்பத்திற்கும் இடையில் ஒரு உள்ளார்ந்த பதற்றம் உள்ளது, எது இனிமையானது மற்றும் நல்லது எது. ஆன்மீகப் பாதையில் உள்ள ஆர்வலர்கள் இந்தப் பதற்றத்தை எதிர்கொள்கிறார்கள் மற்றும் உண்மையான முன்னேற்றம் சாத்தியப்படுவதற்கு முன்பு அதைத் தீர்ப்பதில் உழைக்க வேண்டும்.நரேந்திரபாயின் வாழ்வில், இந்தப் பணி மிக ஆரம்பத்திலேயே நடந்திருப்பதைக் காணலாம். பதினேழு வயதில், அவர் வீட்டை விட்டு வெளியேறி, இந்தியா முழுவதும் பயணம் செய்து, இமயமலையில் நேரத்தைக் கழித்தார் என்பதை நான் சமீபத்தில் அறிந்தேன்; சுவாமி விவேகானந்தர் மற்றும் பல்வேறு சமூகங்கள் மற்றும் மரபுகளுடனான அவரது சந்திப்புகளின் தாக்கத்தால், அவரது வாழ்க்கை சேவையை நோக்கி தன்னைச் செலுத்தத் தொடங்கியது. அதன்பிறகு, வெளி வடிவம் மாறிக்கொண்டே இருந்தது – பிரசாரக்கிலிருந்து அமைப்பாளர் வரை, முதல்வர் முதல் பிரதமர் வரை, ஆனால் சேவை பற்றிய எண்ணம் ஒரு தொடர் இழையாகவே இருந்தது. நோக்கத்தில் இதயம் ஒன்றுபட்டால், நிலைகள் தங்களுக்குள் இலக்குகளாக இல்லாமல் போய்விடும். அவை வெவ்வேறு கருவிகளாகின்றன, இதன் மூலம் அந்த நோக்கத்தை வெளிப்படுத்த முடியும்.1979 ஆம் ஆண்டு மோர்பியில் ஏற்பட்ட பேரழிவு வெள்ளம், மச்சு அணையின் தோல்வியைத் தொடர்ந்து, இந்த உறுதிமொழியை கோரும் களத்தை அளித்தது. நரேந்திரபாய் பேரிடருக்குப் பிறகு அங்கு தன்னார்வலராகப் பணியாற்றினார். பல ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, 2024ல் நிலச்சரிவினால் பாதிக்கப்பட்ட வயநாட்டிற்குச் சென்றபோது, ​​அந்த அனுபவத்தை அவர் நினைவு கூர்ந்தார். மக்களுக்கு அவர்களின் துன்ப நேரத்தில் நாம் சேவை செய்யும்போது, ​​அவர்களின் கஷ்டங்கள் கவலையாக இருக்காது. அவை நமக்குள் நாம் உணரும் பொறுப்புகளாகின்றன.நமக்கு முன்னால் உள்ள நபருக்கு நாம் பதிலளிக்கும் விதத்தில் நோக்க உணர்வு வெளிப்படுகிறது. சேவா இதயத்தில் வேரூன்றினால், ஒரு சாதாரண சந்திப்பு கூட கவனித்துக்கொள்வதற்கான வாய்ப்பாக மாறும். நரேந்திரபாயின் முந்தைய வாழ்க்கையில் நடந்த ஒரு சம்பவம் இந்தக் குணத்தை நினைவுக்குக் கொண்டுவருகிறது.2014 ஆம் ஆண்டு தி இந்து நாளிதழில் வெளியிடப்பட்ட “ஒரு ரயில் பயணம் மற்றும் இரண்டு பெயர்கள்” என்ற தனது கணக்கில், லீனா சர்மா 1990 இல் உத்பல்பர்னா ஹசாரிகாவுடன் டெல்லியில் இருந்து அகமதாபாத் சென்ற பயணத்தை நினைவு கூர்ந்தார். இரு பெண்களும் இரயில்வே போக்குவரத்துச் சேவைத் தகுதிகாண் பணியாளர்கள், உறுதிப்படுத்தப்பட்ட பெர்த் இல்லாமல் அடுத்த கட்டப் பயிற்சிக்காகப் பயணம் செய்தனர். நரேந்திர மோடி மற்றும் ஷங்கர்சிங் வகேலா ஆகியோர் ஆக்கிரமித்திருந்த முதல் வகுப்பு பெட்டியில் டிக்கெட் பரிசோதகர் அவர்களுக்கு இடத்தைக் கண்டுபிடித்தார். அன்று மாலை, நான்கு சைவ உணவுகளுக்கும் நரேந்திரபாய் பணம் கொடுத்தார். பின்னர், டிக்கெட் பரிசோதகர் பெண்களுக்கு பெர்த் ஏற்பாடு செய்ய முடியாது என்று விளக்கியபோது, ​​​​இருவரும் தங்களுடைய பெர்த்தை சரணடைந்து, தரையில் ஒரு துணியை விரித்து அங்கேயே தூங்கினர், இரண்டு சோதனையாளர்களுக்கு பெர்த்தை விட்டுவிட்டனர்.அவர்கள் தங்கள் சுகத்தை விட்டுக்கொடுத்ததுதான் என்னைத் தொட்டது. சர்மாவின் நினைவுகளில், தயவு விழா இல்லாமல் வந்தது. இது நரேந்திரபாய் முதலமைச்சர் அல்லது பிரதமர் ஆவதற்கு நீண்ட காலத்திற்கு முன்பே இருந்தது, அவருக்கு முன் இருந்த தேவை எளிமையானது மற்றும் உடனடியானது. தலைமைத்துவத்தின் எடுத்துக்காட்டாக யாரும் பார்க்காதபோது நாம் எப்படி நடந்துகொள்கிறோம் என்பதைப் பற்றி சிந்திக்க இதுபோன்ற தருணங்கள் நம்மை அழைக்கின்றன. இன்னொருவரின் சிரமத்தைக் கவனித்து, அங்கீகாரத்தைத் தேடாமல் பதிலளிக்க முடியுமா? என்னைப் பொறுத்தவரை இது இதயத்தின் பெருந்தன்மை. இது நோக்கத்திற்கு மனித அரவணைப்பை அளிக்கிறது மற்றும் சேவாவை அன்றாட வாழ்க்கையின் ஒரு பகுதியாக மாற்ற அனுமதிக்கிறது.ஒரு பெரிய பொறுப்பை ஏற்கும் ஒவ்வொரு நபருக்கும் நிச்சயமற்ற தன்மை இருப்பது போல, ஒவ்வொரு நேர்மையான தேடுபவர்களையும் சந்தேகம் சந்திக்கும். அதன் கிசுகிசுக்களை ஒருவர் கேட்டால், நம்பிக்கை படிப்படியாக உடைந்து விடுகிறது; விருப்பம் செயலை இயக்கும் திறனை இழக்கிறது மற்றும் உண்மையான ஆன்மீக முன்னேற்றம் கடினமாகிறது. கேள்வி எழுகிறதா என்பது சந்தேகம் அல்ல, ஆனால் அதை நம் வாழ்வின் இயக்கி ஆக அனுமதிக்கிறோமா என்பதுதான். இங்குதான் ஷ்ரத்தா மிகவும் முக்கியத்துவம் பெறுகிறது.ஷ்ரத்தா என்பது நம்பிக்கையை விட அதிகம்; இது நம்பிக்கை, தன்னம்பிக்கை, நேர்மை, உறுதிப்பாடு மற்றும் உள் நம்பிக்கை ஆகியவற்றைக் கொண்டுள்ளது. 2001ல் நரேந்திரபாய் குஜராத்தின் முதல்வராக பதவியேற்றதை இங்கு நினைவூட்டுகிறேன். ஐம்பத்தொன்றாவது வயதில், அவர் தேர்தலில் போட்டியிட்டதில்லை, நிர்வாகப் பதவியில் இருந்ததில்லை. பேரழிவு தரும் நிலநடுக்கத்தில் இருந்து இன்னும் மீண்டு வரும் மாநிலத்தை ஆளும்படி அவரிடம் கேட்கப்பட்டது, மேலும் அனுபவம் வாய்ந்த அமைப்பாளர் திறமையான நிர்வாகியாக மாற முடியுமா என்பது குறித்து புரிந்துகொள்ளக்கூடிய கேள்விகள் இருந்தன. ஆனாலும் பொறுப்பை ஏற்று அதை சுமந்து கொண்டே கற்றுக்கொண்டார். அவர் முதலமைச்சராக இருந்த ஆரம்பகால பதவிக்காலம், அவர் கடக்க வேண்டிய பல சவால்கள், பலரின் நம்பிக்கையை சோதிக்கக்கூடிய சவால்கள் நிறைந்ததாக இருந்தது.நம்பிக்கை என்பது நாம் வெற்றியடைவோம் என்பதை முன்னரே அறிவோம் என்பதல்ல. நிச்சயமற்ற தன்மை அடுத்த கட்டத்தை எடுப்பதைத் தடுக்காது என்று அர்த்தம். சந்தேகத்தின் குரலை நாம் கேட்கலாம், அதிலிருந்து நாம் கற்றுக்கொள்ளலாம், ஆனால் நம் வாழ்க்கையின் திசையை அதற்கு நாம் ஒப்படைக்க வேண்டியதில்லை. நரேந்திரபாயின் வாழ்க்கை, ஓட்டுநர் இருக்கையில் ஒருபோதும் சந்தேகம் அனுமதிக்கப்படாதது; உண்மையில், தைரியமும் நம்பிக்கையும் அந்த இடத்தில் கொடுக்கப்பட்டுள்ளன.பயம் கேட்கிறது, “என்ன என்றால்?” நம்பிக்கை பதிலளிக்கும் போது, ​​”இருந்தாலும் கூட.” அச்சமின்மை என்பது ஒரு மனிதன் ஒருபோதும் பயத்தை அனுபவிப்பதில்லை என்று அர்த்தமல்ல. பயம் நம் திசையை தீர்மானிக்க அனுமதிக்கப்படுகிறதா என்பதுதான் முக்கியம். நிச்சயமற்ற பல்வேறு சூழ்நிலைகளில் பொறுப்பை ஏற்றுக்கொள்வதற்கான உதாரணங்களை நரேந்திரபாயின் வாழ்க்கை வழங்குகிறது. அவரது அறுபதுகளின் நடுப்பகுதியில், நரேந்திரபாய் இந்தியப் பிரதமர் பதவியை ஏற்றுக்கொண்டபோது, ​​நிச்சயமற்ற அளவு மிகப்பெரியதாக இருந்தது: அவர் ஒரு மாநிலத்தை வழிநடத்தி இந்தியாவின் தேசிய பாதுகாப்பு, இராஜதந்திரம் மற்றும் உலக உறவுகளுக்கான பொறுப்பை ஏற்றார், அந்த நேரத்தில் ஒரு மாநிலத் தலைவர் அந்த மாற்றத்தை எவ்வாறு செய்வார் என்று கேள்விகள் கேட்கப்பட்டன.சமீபகால வரலாற்றில் மிகவும் கொந்தளிப்பான காலகட்டங்களில் ஒன்றாக இருக்கக்கூடிய சவால்களின் எழுத்துப்பிழை பின்னர் வந்தது. கோவிட் தொற்றுநோய், வர்த்தகப் போர்கள், உக்ரைனில் நடந்த போரைத் தொடர்ந்து ஏற்பட்ட புவிசார் அரசியல் எழுச்சி மற்றும் சமீபத்திய மேற்கு ஆசிய நெருக்கடி, உள்நாட்டு சவால்களுடன், 1.4 பில்லியன் நம்பிக்கைகளை வைத்திருப்பவர் ஒருபுறம் இருக்க, எந்தவொரு தலைவரின் வலிமையையும் சோதிக்கும் சூழ்நிலைகளில் இடம்பெற்றுள்ளது. இதை நிதானத்துடன் நடத்துவது முன்னுதாரணமானது. ஆன்மீக ரீதியில் தைரியத்தைப் புரிந்துகொள்வதற்கான ஒரு வழி இதுவாக இருக்கலாம். “எனக்கு எதுவும் ஆகாது” என்று சொல்ல முடியாது. “எது நடந்தாலும், நான் என்ன செய்ய வேண்டும் என்பதை பயம் மட்டுமே தீர்மானிக்க அனுமதிக்க மாட்டேன்” என்று சொல்ல வேண்டும்.எனவே, எந்தவொரு தலைமைத்துவ மாணவருக்கும், அவரது வாழ்க்கையிலிருந்து ஒரு தெளிவான பாடம் உள்ளது. பிரிவினை இல்லாத இதயத்தை வளர்ப்பது, தாராள மனப்பான்மை நமது செயல்களை வழிநடத்த அனுமதிப்பது, மனதை உறுதியுடன் நிலைநிறுத்துவது மற்றும் பயத்திலிருந்து செயல்படாத மனப்பான்மையை வளர்ப்பது ஆகியவை நரேந்திரபாயின் பாதையை ஒரு கர்மயோகியாக வடிவமைக்க உதவியது. இந்த கொள்கைகள் உலகளாவியவை மற்றும் ஒருவரின் வாழ்க்கையில் அவை வெளிப்படுவதைக் காணும்போது, ​​​​அவற்றை நாம் உத்வேகமாகப் பயன்படுத்தலாம்.

கருத்துகளில் உங்கள் எண்ணங்களைப் பகிர்ந்து கொள்ளுங்கள்